Apporteren

Hij piept en kijkt me langdurig met zijn hondstrouwe ogen aan, alsof ie ook 'n Speaking Circle heeft gevolgd.
Ik zit op kantoor en hij is zijn balletje komen brengen. Of ik dat even de trap af wil gooien. Dat kan vanuit kantoor en dan knalt 't balletje, kaatsend door 't trappenhuis, naar de huiskamer. Hij sprint erachteraan, spoort 't balletje op, en komt er meteen weer mee naar boven. Dit gaat zo'n keer of 20-30 door tot ik 't redelijk zat begin te worden. Want telkens legt hij 't balletje naast m'n stoel, gaat liggen en laat van zich horen, kijkt me aan alsof ie wil zeggen "doe 't dan". Als ik dan 't balletje pak, springt ie al in de starthouding om de trap af te spurten. Toen híj 't kennelijk ook zat was, kwam ie zonder balletje naar boven en dook in z'n mandje, Patty, de macho en Siamees van geboorte.

Strijken....... en Flow

Afgelopen vrijdag was ik toe aan een nieuwe strijkbout. De oude gaf na 13 jaar niet meer de automatische stoom, die het strijken juist zo makkelijk maakt. Gisteren was daar het grote moment: het eerste strijkwerk met de nieuwe strijkbout. Nadat ik jaren geleden heb leren strijken, herken ik nu de overeenkomst met bijvoorbeeld Speaking Circles. Tenslotte is alles vergelijkbaar met alles. Het begint met "aandacht", vol aandacht aanwezig zijn met wat je aan het doen bent. In het geval van strijken heeft dit wat mij betreft te maken met het juiste neerleggen van de broek of het overhemd. Zonder die aandacht, streek ik er juist kreukels bij in plaats van eruit. De volgende fase werd "gemak". Nadat ik had geleerd er aadacht aan te besteden werd strijken veel gemakkelijker. Inmiddels, als er voldoende strijkgoed ligt, ontstaat er zelfs ruimte om "flow" te ervaren....... zeker met de nieuwe strijkbout.

Bij Speaking Circles, en ongetwijfeld veel andere activiteiten, is het al niet anders. Het begint met aandacht, aandacht geven aan je publiek..... in het nu aanwezig zijn met je publiek. Daaruit volgt gemak, met gemak in het middelpunt van de belangstelling staan en je zegje doen. Naarmate je daarbij meer en meer gemak ervaart, kun je plotseling..... zomaar ineens flow ervaren. Je zit midden in je verhaal, hebt geen idee van de tijd...... en dan, totaal onverwacht, is je tijd om. Alsof het maar 30 seconden waren....... terwijl je nog heel lang door zou kunnen gaan. Wellicht dat een Speaking Circle de Luxe dan uitkomst biedt, want daar heb je voldoende tijd om wellicht je hele verhaal af te maken.

Probeer 't eens uit, als strijken juist niet je grootste hobby is. Zou het dan niet leuk zijn als je het "idee" hebt dat je na 30 seconden al klaar bent met de hele berg strijkgoed. :-)

Speaking Circles is als..... "je rijbewijs halen".

Voordat je in Nederland met een auto de weg op mag, heb je een rijbewijs nodig. Je neemt rijles en in een veilige omgeving begin je voorzichtig met je eerste stappen op de openbare weg. In het begin heb je ongetwijfeld niet alles in de hand en kan de rijinstructeur gelukkig nog ingrijpen als je in de fout gaat. Na verloop van 'n aantal lessen doe je examen en mag je uiteindelijk zelfstandig de weg op. Dan begint 't pas echt, met vreemde situaties die je tijdens je rijles nog nooit hebt meegemaakt. Je krijgt te maken met aggresieve medeweggebruikers, sneeuw en ijs, nare vragen van de politie als je te snel hebt gereden, etc. etc.
Bij Speaking Circles is het al niet anders. In de echte wereld buiten Speaking Circles loop je tegen situaties aan die je nog niet eerder hebt meegemaakt..... en met de kracht die je bij Speaking Circles hebt opgedaan, ga je ermee om. Met vertrouwen in jezelf ga je ermee om, ook als 't eens 'n keer niet makkelijk is.

Dag van de arbeid

Donderdag 1 mei 2008. Ik denk dat ik niet eerder zo hard gewerkt heb - fysiek dus - op een dag van de arbeid als op deze Hemelvaartdag. Ik had beloofd mijn dochter en schoonzoon te helpen bij het leggen van laminaat. Zij gaan nl. na ruim 5 jaar verkering samenwonen en hebben een prachtig appartement gescoord, zoals dat heet. Het ging om 3 kamers en we begonnen met de meest bewerkelijke. Hoe moeilijk kan 't zijn om laminaat te leggen, dacht ik nog in 't vooruit. Ik had nl. ook al 'n paar keer houten vloeren gelegd. Bovendien heette dit "klik-laminaat", dus met 'n paar klikjes zou 't erin moeten liggen, toch.

De eerste meter en 'n paar uur later was ik hersteld van dit ideaalbeeld. Het was hetzelfde klik-laminaat, maar daar hadden we inmiddels 'n andere naam voor gevonden. Die begint ook met een k, maar de overige 2 letters zal ik hier niet verklappen. Wel raakten we door deze tegenslag bijzonder op elkaar ingespeeld, mijn schoonzoon en ik. Misschien hielp 't ook dat we allebei 'n Vis zijn en redelijk stressbestendig.

Ook werden we creatiever bij het bevorderen van 't klikken. Zo nu en dan konden we zelfs echt "meters maken". Waardoor we dezelfde dag nog de moed hadden om aan kamer 2 te beginnen.... en die zelfs nog af te maken.

Kennelijk met een vooruitziende blik zou ik maandag 5 mei verder gaan met de laatste kamer. Gezien de zittende en staande staat van bewegen in mijn dagelijkse werk kon ik na 'n hele dag hurken, knielen, etc. niet meer voor of achteruit...... en waren 3 dagen pauze zeker geen overbodige luxe.

Moe en vol spierpijn, maar uiterst voldaan !!

Het leven is als een flipperkast

In mei vorig jaar heb ik dit geschreven maar nooit gepubliceerd, dus nu is deze blog 'n leuke plek ervoor:

Kort geleden werd ik wakker met het beeld van een flipperkast, dat het leven voorstelde. Ik ben een van de balletjes, onzichtbaar in de bak onderin de flipperkast. Eenmaal afgeschoten ben ik direct gescheiden van alle andere balletjes, koud en alleen. Bovenaan in de flipperkast begint ’t eerst nog even rustig, maar als snel knal ik overal tegenaan. Elke botsing levert punten op. Hoe heftiger de botsing hoe hoger het aantal punten. Zelfs de botsingen tegen de grenzen van het speelveld, mijn wereld, leveren punten op. Naarmate het spel vordert gaat ’t er iets rustiger aan toe. En juist als ik in rustig vaarwater denk te komen, knal ik tegen de deurtjes bij de uitgang aan. Dan begint het hele spel van botsingen opnieuw, met nog meer punten tot gevolg.
Zo voel ik me in het leven nu en dan ook een speelbal. Bij elke botsing doe ik leerervaringen op, in de hoop die niet meer tegen te komen. En dat is een illusie gebleken. Juist als ik denk iets wel geleerd te hebben, knal ik tegen zo’n puntenmaker aan. Als ’n soort tentamen. Op zulke momenten denk ik weleens dat het leven niet eerlijk is. Of ik verwijt mezelf dat ik er weer eens ingetrapt ben, het niet heb zien aankomen. Dat alles, terwijl ik toch de duidelijke overtuiging heb dat wij alles in ons leven zelf creëren. Inclusief de soort botsingen.
De wereld buiten de kast kan ik niet zien, zoals wij mensen de wereld ook niet kunnen waarnemen zoals die werkelijk is. Het enige dat is zie van de wereld om me heen, is de betekenis die ik er zelf aan heb gegeven. Laat ’t nou precies die betekenis zijn, die bepaalt hoe ik me erbij voel.
Uiteindelijk, na wat omzwervingen, rol ik rustig het leven uit en kom ik weer terecht bij de andere vertrouwde ballen in de opvangbak. Een welverdiende rustpauze voordat ik aan een volgende reis begin.