Academie voor Communicatie en Leven

Praktijkgevallen

2009-06-29T13:38:00.020+02:00

Graag wil ik een recente eigen praktijkervaring van spreken in het openbaar met je delen. Ik was gevraagd om mee te werken aan de openingsceremonie van het Eigentijds Festival in Vierhouten. Bij voorbereidend overleg in de middag werd duidelijk dat het slim zou zijn als ik de reeds door 'n ander bedacht stukje tekst uit m'n hoofd zou leren. Zoals je wellicht begrijpt, ben ik er een groot voorstander van om je tekst bij een speech en dergelijke ter plekke te laten ontstaan. Nu ontkwam ik er niet aan, de tekst was al bedacht en (nog) niet de mijne.

Een van mijn collega's maakte de zeer wijze opmerking: "je moet de tekst gaan voelen". Ik moest 't stukje dus uit m'n buik leren, als het ware. Zo gezegd, zo gedaan, en toen ik het met collega's vooraf tijdens het eten wilde oefenen, werd me duidelijk dat spreken in het openbaar volgens onze eigen methode van Speaking Circles totaal niet samengaat met uit het hoofd geleerde tekst. Toen ik namelijk een van mijn collega´s in de ogen keek, kon ik geen verbinding meer maken met de geleerde tekst. Simpel omdat het geheugen daarvoor onbereikbaar is als je iemand in de ogen kijkt. Dat was goed om te ervaren, zodat ik in dit geval beter verbinding met de tekst kon hebben, dan verbinding met het publiek.

Bovendien, ik stond tijdens de ceremonie ergens in het centrum van een grote cirkel met daaromheen circa 2000 mensen. Deze mensen stonden toch al redelijk ver weg. De microfoon kwam langs en ik sprak mijn stukje tekst. Het voelde goed, want de tekst paste inmiddels bij me. Daarnaast, het voelde goed om onderdeel te zijn van de openingsceremonie van het Festival waarvan ik al meer dan 10 jaar deel uitmaak en dat ik een warm hart toedraag. Tot slot, het voelde goed omdat de tekst verband hield met de krachtcentrale van het 3e chakra, de verbinding met de aarde, de zon..... én mijn eigen intenties met betrekking tot mijn werk hier en nu. De deelname aan de slotceremonie ´n paar dagen later maakte het geheel compleet. Weer een ervaring rijker dus.

Hartelijke groet,

Stef

Synchroniciteit

2009-06-02T12:01:00.012+02:00

Een paar jaar geleden zag ik de Zweedse film "As it is in Heaven" van Kay Pollak. Werkelijk een fenomenale film en direct erna was ik geinspireerd om een workshop te ontwikkelen die later Perfect Partner Plan ging heten, een workshop voor singles om te werken aan zichzelf ten gunste van hun toekomstige relatie. En natuurlijk ook over het aantrekken van een partner. Echter, er was geen enkel verband tussen de film en Perfect Partner Plan. Er was geen enkele rationele reden te bedenken waarom ik nu juist door deze film tot de nieuwe workshop werd geinspireerd. Het was gewoon 'n gevoel in de trant van "dit moet ik doen". Gelukkig luister ik daar steeds vaker naar, zoals ook vorige week.

Na 'n periode van borrelen in hoofd en lijf over het oprichten van een school op het gebied van communicatie en vooral het leven kwam er ineens 'n naam in me op. Op 27 mei 2009 heb ik tot die naam besloten en de domeinnaam ook geregistreerd: http://www.accl.nl/ ofwel Academie voor Communicatie & Leven. Dit alles met het doel om in de toekomst een breder programma neer te zetten, niet alleen op 't gebied van communicatie maar breder, over het leven. Daarnaast is het de bedoeling ook opleidingen t.a.v. communicatie te gaan opzetten.

Op diezelfde 27 mei kreeg ik 'n berichtje van iemand die ik ken over de laatste Happinez (nr.3, 2009), waarin 'n interview staat met de maker van de film As it is in Heaven, Kay Pollak. Dezelfde dag naar de winkel om Happinez te halen en bij het lezen van 't interview kreeg ik steeds meer kippenvel. Wat bleek? Zo'n 22 jaar geleden had hij z'n huidige partner leren kennen op dé manier, zoals ik die promoot aan het slot van mijn workshops Perfect Partner Plan. Een synchroniciteit, die je niet kunt verzinnen. Ofwel, hoe mooie dingen, situaties, etc. je gewoon kunnen toe-vallen. Wat is 'leven mooi.

Tip 4 voor "spreken in het openbaar"

2009-05-19T15:44:00.002+02:00

Tip 4 Apparatuur: Beamer, powerpoint, etc.

Mijn visie hierop is: hoe minder apparatuur, hoe beter. In veel lezingen tref je in het midden voor het publiek het scherm aan waarop via een beamer een en ander wordt vertoond tijdens de lezing. Dat betekent dat de apparatuur in het middelpunt van de belangstelling staat in plaats van degene die de presentatie geeft. In het ergste geval gaat de presentator aan de zijkant staan en leest voor wat er op het scherm verschijnt. Hinderlijk voor het publiek, want er is geen enkele verbinding met de spreker. Hinderlijk voor de spreker, want als het publiek naar een scherm kijkt ben je zelf ook uit verbinding met je publiek en dat kan je weer ongemak bezorgen. Bovendien leest het publiek het scherm sneller dan de presentator het kan voorlezen. Mensen kunnen niet zo heel veel dingen tegelijk, dus als ze op het scherm aan het lezen zijn, dan is de kans des te groter dat ze helemaal niet meer horen wat je te zeggen hebt.

Ik zou het graag willen omkeren: jij als spreker staat in het middelpunt van de belangstelling en als je persé apparatuur nodig hebt, zet die dan aan de zijkant. En reduceer het aantal beelden tot een absoluut minimum, het hoogst noodzakelijke. Laat als het even kan iemand anders op jouw signalen de apparatuur bedienen. Regelmatig heb ik meegemaakt dat een lezing opgeschort moest worden en zelfs een keer tussentijds afgebroken omdat de apparatuur problemen gaf. De presentator had zich dermate aan de apparatuur opgehangen, dat hij zonder de beelden gewoon niet verder kon. Dus als je dan toch appartuur gebruikt - soms ontkom je er natuurlijk niet aan - zorg dan dat je ook altijd zonder kunt.

Als het geven van een diapresentatie het hoofddoel van de avond is, dan is het natuurlijk andersom: De apparatuur en scherm zijn hoofddoel en je tekst is dan alleen begeleidend. Als je niet om beelden heen kunt, zorg er dan ook voor dat je apparatuur en dergelijke ruim op tijd in de zaal hebt getest. Zo kom je tijdens je presentatie niet voor verrassingen te staan. Als je een zgn. flip-over gebruikt, beperk dan de tijd dat je erop schrijft. Je hebt tijdens het schrijven nl. geen verbinding met je publiek. Voor al deze apparatuur geldt mijns inziens: als het géén adequate functie vervult, laat het dan maar achterwege. Als de apparatuur dient als afleiding van jezelf, zorg dan dat je zelf graag in het middelpunt van de belangstelling staat en laat het niet aan de apparatuur over.

Succes. Stef

Tip 3 voor "spreken in het openbaar"

2009-05-05T12:26:00.003+02:00

Tip 3 Relational Presence - Aanwezigheid in relatie:

Doe eens de volgende oefening met ‘n vriend of vriendin, die dit ook eng vindt en/of die je vertrouwt. Ga op je gemak tegenover elkaar zitten, zonder tafel ertussen. Zet een kookwekker ofzoiets op 1 minuut en kijk elkaar alleen maar in stilte in de ogen. Dat stil zijn is erg belangrijk. Het kan gebeuren dat je erom moet lachen. Dat is OK, maar "geef er geen woorden aan". Probeer ’t dan telkens opnieuw……. tot ’t lachen vanzelf over gaat. Lukt dat, maak er dan 5 minuten van, eerst ook weer in stilte.

Daarna ieder 5 minuten mét de mogelijkheid om te praten terwijl de ander uitsluitend stil luistert:

Blijf elkaar in de ogen kijken. De één heeft de mogelijkheid te spreken, vanuit zichzelf en dat mag niet over de ander gaan. Spreek vanuit jezelf. Wat is nu belangrijk en komt nu in je op om te delen? Let op: je kúnt spreken en je kúnt ook stil blijven. De ander mag niet verbaal reageren, alleen vol aandacht luisteren, beschikbaar zijn met de ogen. Op wat gezegd wordt, gaat de ander niet in, ook niet in zijn/haar 5 minuten, of later.

Daarna dezelfde mogelijkheid van 5 minuten voor de ander, waarbij dezelfde afspraak van hiervóór van toepassing is.

Waar dient dit alles toe? In feite is dit ook voorbereiding, voorbereiding om voor een publiek aanwezig te zijn in relatie met één persoon tegelijk. Hier kom ik in een volgende tip op terug. Succes, Stef

Tip 2 voor "spreken in het openbaar"

2009-05-05T12:05:00.004+02:00

Tip 2 Voorbereiding.
Mijn visie op voorbereiding.

Natuurlijk is enige voorbereiding handig, maar niet zoals vaak gedacht wordt. Ga een speech vooral niet vooraf uitschrijven. Laat dit s.v.p. over aan de troonrede van de koningin. Als je dat doet, wat ga je dan met die uitgeschreven speech doen? Enerzijds kun je hem voorlezen, maar dat is absoluut niet spontaan en komt dus heel kunstmatig over. Bovendien, door het voorlezen, heb je vrijwel geen verbinding met je publiek. Anderzijds zou je de uitgeschreven speech uit je hoofd kunnen leren. Dat is eveneens niet erg spontaan en er zit nog een nadeel aan: Als je de draad van je verhaal kwijt bent, loop je het risico de draad niet meer terug te vinden. Bovendien kun je niet makkelijk inspelen op vragen of opmerkingen uit het publiek. Ga na wat je al weet over de onderwerpen van je speech en noteer wat steekwoorden over wat je ter sprake wilt brengen. Verdiep je in onderwerpen waarover je meer informatie nodig hebt.

Als van je verwacht wordt dat je een speech gaat houden, dan is de kans groot dat jij ook voldoende over het onderwerp weet. De meeste informatie zal dus al in je zitten, zogezegd. Het hoeft er alleen maar op het juiste moment uit te komen. Als je onderwerp bijvoorbeeld bestaat uit 7 items, schrijf dan 7 steekwoorden op een kaartje. Op technieken als Powerpoint kom ik zeker nog 'n keer terug. Laat in de weken of dagen voorafgaand aan je speech nu en dan je gedachten gaan over die items en wat je er allemaal over "zou kunnen" vertellen. Laat verder je gedachten gaan over het soort publiek waar je voor komt te staan. Zijn het mede-deskundigen t.a.v. het onderwerp of leken. Dat maakt natuurlijk verschil. Hoeveel tijd is er voor je speech beschikbaar? Heb je 20 minuten beschikbaar en ben je na 15 minuten klaar, prima. Je hoeft niet alle beschikbare tijd te vullen. Zorg dat je een klok, stopwatch of MotivAider hebt zodat je weet wanneer je je speech moet afronden. Als je al ervaring hebt met bijvoorbeeld Speaking Circles, ga ik er vanuit dat je voldoende zelfvertrouwen hebt om je speech in het moment te laten ontstaan. Zo niet, ga terug naar tip 1. Autorijden leer je ook niet in één rijles. :-)

Andere voorbereidingen. Het is erg prettig om vooraf te weten hoe de zaal eruit ziet. En wat zijn de mogelijkheden van geluidsinstallatie? Is er een microfoon met of zonder draad? Kun je de microfoon meenemen terwijl je voor het publiek beweegt? Zaken die je vooraf even kunt nagaan. En als dit allemaal niet mogelijk is, neem 't zoals 't komt.

Tip 1 voor "spreken in het openbaar"

2009-05-05T12:02:00.003+02:00

Tip 1:

Volg eens 'n workshop of cursus. De eerste tip is natuurlijk een open deur. Maar hoe vanzelfsprekend is die open deur eigenlijk? Voor zoiets als autorijden zou je het niet in je hoofd halen om zonder rijles de weg op te gaan. Het is dus heel normaal om voor een nieuwe vaardigheid ’n cursus te volgen. Of, om een bestaande vaardigheid verder te verfijnen. Of, om een bestaande belemmerende overtuiging te vervangen voor een helpende overtuiging.

Wij mensen zijn soms zo veeleisend t.o.v. onszelf, dat we verlangen dat we dit zomaar moeten kunnen. En ja, het liefst meteen perfect. Herkenbaar? Er zijn workshops en cursussen in alle soorten en maten en dat is niet voor niets. Mensen zijn er ook in alle soorten en maten. Als je dus, misschien juist zonder dat je weet waarom, aangetrokken wordt door een bepaalde cursus dan is de kans groot dat het voor jou de juiste is. Veel succes! Stef

De beloning voor geduld is........ geduld

2009-03-30T11:32:00.019+02:00

Een cliënt heeft mij onlangs geïnspireerd 'n artikel te schrijven over geduld. Zij is, zoals ze zelf vertelde, nogal ongeduldig. Voor mij was het net alsof ze me de onuitgesproken vraag voorhield hoe 't met mijn eigen geduld of ongeduld gesteld is.

Het eerste wat me daarover te binnen schiet is, hoe mijn vader vroeger duidelijk kon maken dat ik zo ongeduldig was. Natuurlijk geloofde ik dat toen niet. Als ik iets wilde realiseren, kopen of maken, dan wilde ik dat gewoon "meteen"..... en niet morgen. Dat vond ik niets met ongeduld te maken hebben. :-) Eerder jeugdig enthousiasme toch. Maaaar, gelijk had hij wel natuurlijk.

Toen ik in 1995 (na zo'n 7 jaar therapietijd) de NLP-opleiding volgde, wilde ik het liefst zo snel mogelijk mijn praktijk als administratie- en belastingconsulent aan de kant doen om "met mensen te gaan werken". De omstandigheden van de realiteit waren toen tegenstemmers. Ik was net gescheiden, verhuisd en had voldoende verplichtingen om me van dat avontuur af te houden. Als ik er nu op terug kijk, was dat maar goed ook. Er was nog wel wat werk aan de winkel om me voor te bereiden op zo'n stap om mensen te gaan begeleiden. En gaandeweg werd steeds duidelijker dat ik niet precies wist welke kant ik met dat begeleiden op wilde. Zo ontstond mijn zoektocht naar mijn doel. Met redelijk veel ongeduld, hoor.

Zo gebruikte ik o.a. een intensieve weektraining in 1999 voornamelijk voor die zoektocht, terwijl het voorbereidingswerk daarmee uiteraard gewoon doorging. Veel workshops, cursussen en boeken passeerden de revue..... tot ik in maart 2001 in een Speaking Circle terecht kwam.

Toen werd duidelijk dat dit mijn startpunt zou zijn. Na de opleiding later in dat jaar was helemáál duidelijk dat mijn oude werk z'n langste tijd had gehad.

In 2002 stak opnieuw mijn ongeduld de kop op. Mijn ongeduld werd begin dat jaar volledig bevredigd door mijn opvolger, want binnen de tijd van 1 kop koffie was de deal rond en kon ik aan mijn afronding beginnen: de overdracht van mijn praktijk. Pas toen heb ik écht geleerd wat geduld betekent. Namelijk, doorgaan, doorgaan, volhouden en doorgaan...... tot 14 maanden later het werk voltooid was en de praktijk overgedragen. De zwaarste tijd van mijn werkzame leven, waarin mijn ongeduld radicaal op de proef werd gesteld.

Met als beloning: uitrusten én geduld. Nu ik er zo op terugkijk, mag ik er toch wel dankbaar voor zijn dat ik de waarde van geduld heb leren kennen. Want nog regelmatig blijk ik juist geduld nodig te hebben.

Groots acteren in 3 stappen

2008-12-12T15:04:00.016+01:00

Dit is de titel van het zeer recente boek van Frederik de Groot over zijn 3 stappen plan bij acteren. Omdat ik Frederik ken wilde ik het boek lezen, maar ook vanwege mogelijke raakvlakken met mijn eigen werk en visie. Op 'n morgen kort geleden begon ik te lezen.... en het liet me niet meer los. In één adem heb ik het boek uitgelezen. Stap 1 en 2 zijn in dit verband voor mij niet de meest in het oog springende stappen. Voor acteurs zijn deze 2 stappen ongetwijfeld reeds bekend, zo heb ik begrepen. De meest spraakmakende stap is nummer 3: strategie. Bij "strategie" is in eerste instantie het "doel" van belang en vervolgens bepaal je een strategie om je doel te realiseren.

Kenmerkend bij de strategie is het "benaderen van je doel" in plaats van "vermijden van wat je niet wilt". Op dit vlak staan in het boek ook 'n paar bijzonder prachtige voorbeelden. In het laatste geval (vermijden van wat je niet wilt) beweeg je juist van je doel af. Dit kan een heel typerend gevolg zijn van feedback die focust op wat er niet is, nog altijd een veel voorkomend verschijnsel in het dagelijks leven en ongetwijfeld ook bij acteren.

En tevens een raakvlak met Speaking Circles, een van mijn workshops. Ook daarin werken we aan het benaderen van je doel, nl. vrijuit spreken in het openbaar. Elke focus op angst of ongemak levert nl. méér angst of ongemak op. Ook hierbij is de strategie van belang: de verbinding aangaan met je publiek en daaruit je kracht ervaren en uitbreiden.

Dit boek van Frederik is niet alleen erg van belang voor acteurs, nog veel belangrijker is het voor regisseurs, vind ik, vooral om hun focus te kunnen verleggen om sneller bij het doel te komen. Het boek is te bestellen via: www.livingproductions.nl

Presentatie MasterClass Speaking Circles

2008-11-18T14:49:00.008+01:00

Er zijn sprekers die precies weten wat ze te vertellen hebben en die ook regelmatig voor publiek hun zegje doen. Niet zelden komt daarbij ook nog aardig wat powerpoint-materiaal bij. Feitelijk mankeert er aan 't verhaal weinig of niets..... en toch valt 't halve publiek nogal eens in slaap. Juist voor deze sprekers heb ik de Presentatie MasterClass Speaking Circles opgezet.

Als spreker wil je méér impact, met overtuiging en authentiek. De inhoud is niet van belang, want die ken je wel. Je wilt dat het publiek "aan je lippen hangt", ongeacht de boodschap die je te brengen hebt. Voeg Speaking Circles aan je ervaring toe en je krijgt:

Van afstand ---------» verbinding

Van optreden --------» aanwezig zijn

Van spreken tegen ----» spreken met

Van acteren -------------» authenticiteit

Klik hier voor meer informatie.

Damestasjes en herenbroekzakken

2008-11-18T14:08:00.008+01:00

Er zijn misschien wel ontelbare manieren om jezelf te ontwikkelen op diverse gebieden van het leven. Deze was ik nog niet eerder tegengekomen: "Damestasjeslezen", ontwikkeld en beschreven in het gelijknamige boek door Yoeke Nagel, ISBN 978-90-7740-858-2.

Het boek is met ontzettend veel humor en wijsheid geschreven en ook met veel openheid. Dames die een handtas gebruiken, bijna allemaal dus, dragen feitelijk permanent hun persoonlijke orakel met zich mee. Maar niet alleen dat. Via 'n stuk bewustwording over de inhoud en betekenis van je eigen tasje kun je ook wijzigingen aanbrengen, als je dat wilt. Daar komt het opstellingenwerk van Bert Hellinger (familieopstellingen, systeemopstellingen, etc.) om de hoek kijken. De manier waarop alles komt te liggen als je een damestasje leeggooit is van invloed, maar ook als je er dingen aan toevoegt of juist verwijdert.

Bij een volgende onmoeting met Yoeke kieper ik vrijwillig mijn rugtas leeg in het volste vertrouwen dat zij zorgvuldig omgaat met de duiding van de spullen die ik allemaal met me meesleep. Hoewel ik niet veel ervaring heb met damestasjes (behoudens "niet aankomen"), is er ook 'n hoofdstuk over herenbroekzakken. ....... "heren zijn net eekhoorntjes", lees ik. Leerzaam en leuk boek !!

Hart van Nederland heeft er begin november 2008 aandacht aan gegeven, klik hier om het filmpje (2 minuten) alsnog te zien. Yoeke geeft ook workshops en je kunt haar natuurlijk uitnodigen voor bijvoorbeeld een netwerkbijeenkomst. Kijk op www.Yoeke.com

In de studio van Inspiratieradio Zandvoort

2008-11-12T22:53:00.009+01:00

Na al dat beeld-werk werd 't kennelijk tijd voor 't onzichtbare maar wel hoorbare: Afgelopen zondagavond (9 nov.2008) was ik te gast in de studio van Zandvoort FM bij Kristel van Wingerden en Richard Buijtenhek. Zij zijn op 25 mei 2008 begonnen met het moedige initiatief om lokale spiritueel geinspireerde radio te maken in Zandvoort. Elke zondagavond van 20.00-21.00 uur. Inmiddels is me gebleken dat de zender helaas geen landelijk bereik heeft. Daar had ik helemaal niet bij stil gestaan. Met de technici samen in de studio. gezellig. Het was alweer 'n jaar of vier geleden, mijn laatste interview bij Radio Hoorn. Moet ik nog ergens 'n CD'tje van hebben.

Maar goed, nu dus opnieuw een interview. Enkele nummers favoriete muziek heb ik meegenomen, o.a. van mijn bevriende componist Wietse Stuurman. Tot mijn verrassing waren er ook twee nummers gekozen uit mijn favoriete film As it is in Heaven. Geweldig.

Tussen de muziek door werd ik door Kristel en Richard afwisselend bevraagd o.a. hoe 't zo gekomen is dat ik 'n jaar of zes geleden mijn administratiekantoor heb ingewisseld voor het onzekere bestaan als communicatiecoach met Speaking Circles, communicatie-cursussen en coaching. Erg leuk om te doen en 't uur is werkelijk omgevlogen.

Jammer dat 't voorbij was. Voor iedereen die de uitzending heeft gemist, je kunt 'm alsnog beluisteren via de knop "uitzending gemist" op www.inspiratieradio.nl .

Belevenissen met beeld 3

2008-11-12T22:01:00.005+01:00

Niet lang na de foto-opnamen, zie "belevenissen met beeld 2", stond ik opnieuw voor de camera. Dit keer in de tv-studio van www.NuGuRu.tv in Haarlem. Felle lampen, grote camera, compleet met autocue en alles wat er zoal bij hoort. Samen met enkele collega's in mijn "branche" zouden we 'n video-introductiepraatje houden voor een nieuwe website op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Deze nieuwe website gaat uiteindelijk gevuld en wel op 1 februari 2009 de wereld in als www.ZelfZijn.nl. Affein, als eerste sta ik voor de camera om mijn verhaal te houden, nogal onwennig want ik spreek niet "met iemand". Het is niet naar m'n zin en voor video te traag.

Dan maar even mijn verhaaltje ter plekke in de computer gezet. Zo komt mijn eigen tekst op de autocue, een scherm direct boven het oog van de camera. Eerst even flink oefenen en ja hoor, dan gaat ie, inmiddels op de site te zien dus. Ik kreeg er steeds meer plezier in, een heerlijke nieuwe ervaring dus.

De filmpjes zijn nu promotiemateriaal en worden later natuurlijk vervangen door de echte "inhoud", totaal gebaseerd op video, want daar gaat het uiteindelijk om. Een prachtig project, vernieuwend en eigentijds. Op testsite www.ZelfZijn.nl kun je nu alvast 'n indruk opdoen. Ook kun je je al inschrijven, zodat je op de hoogte gehouden wordt van de ontwikkelingen.

Belevenissen met beeld 2

2008-11-12T20:54:00.014+01:00

Al langer was ik niet tevreden over de foto's op mijn website en in mijn brochures. Toen ik de stoute schoenen had aangetrokken, was 't op 'n goede dag eind oktober 2008 zover: Naar een professionele fotograaf voor portretfoto's. Samen met Paula ging ik naar de fotostudio van Willem van der Vlies in Zeist: www.FotoStudio155.com.

Wat 'n belevenis, eerst hebben we onze ogen uitgekeken in de prachtige studio waar uiteraard de mooiste foto's in groot formaat aan de muur hangen. Klik op zijn website op "biografie" en je begrijpt waarom ik juist bij hem terecht kwam. Willem heeft zijn droom waargemaakt met deze studio en dit werk is zijn passie.

Dit is echt heel iets anders dan voor een pasfoto ofzo een fotowinkel binnenlopen, totaal anders. Willem weet een sfeer te scheppen - juist ook door wie hij is - die maakt dat ik me steeds meer op m'n gemak ga voelen. In het begin voelt 't poseren nog houterig en gemaakt, maar na verloop van tijd wordt het steeds natuurlijker en losser. Meer durven staan voor wie ik ben. Willem coacht daarbij op 'n heel prettige en rustige manier. Dan volgt er een pauze, waarin we op 'n beeldscherm de foto's kunnen zien tot dan toe. We maken een eerste selectie van foto's die weg kunnen.

Vervolgens trek ik 'n ander overhemd aan en gaan we verder en worden de foto's steeds beter tot we bij een eindselectie komen. We hebben twee favoriete foto's gevonden, die later bewerkt worden voor website en drukwerk. Het resultaat mag er zijn. Beide foto's kun je inmiddels bewonderen op www.debeurs.com/stefdebeurs.htm. Toen we weer wegreden voelde ik me er nog lange tijd helemaal enthousiast over. Een belevenis dus, die ik je van harte kan aanbevelen.

Belevenissen met beeld 1

2008-11-12T20:33:00.010+01:00

Het was ongeveer half oktober 2008, toen ik werd gebeld door de RVU Educatieve Omroep. Ze hadden het plan opgevat om een (mogelijke) serie te maken over "persoonlijke ontwikkeling". Of ze voor dat doel tijdens een Speaking Circle mochten filmen. Tjonge, zou het er dan toch van komen om via TV meer bekendheid te krijgen voor het fenomeen Speaking Circles (spreken in het openbaar). En nog wel via een serieuze omroep op educatief gebied.

Zondag 19 oktober 2008 was het al zover. Uiteraard wisten de cursisten vooraf dat er opnamen gemaakt zouden worden. Ik vond het toch wel spannend met vier extra mensen: een journaliste als deelnemer, een cameraman, geluidsman en bovendien nog een regisseur. Deze laatste drie waren regelmatig druk in de weer, terwijl wij zoveel mogelijk deden of zij lucht waren. Normaal gesproken niet aardig maar nu wel erg functioneel uiteraard.

Ik merkte dat er toch wel meer druk op de workshop lag, althans zo voelde dat voor mij. Vooral m.b.t. de veiligheid in de workshop. Al met al denk ik dat ze voldoende materiaal hebben om zo'n minuut of 7 interessante tv te hebben voor de serie..... waarvan op het moment dat ik dit schrijf nog niet zeker is of en wanneer deze uitgezonden gaat worden.

Ik hou jullie op de hoogte.

Verhuizen en Thuiskomen

2008-08-28T14:40:00.013+02:00

In april jl. ontstond een samenloop van omstandigheden met betrekking tot verhuizen en thuiskomen. De werkwijze van Google als zoekmachine heeft mij er toe gebracht om mijn domein www.debeurs.com, tot dat moment woonachtig in Canada, te verhuizen naar Nederland. De volgende stap was het bouwen van een compleet nieuw huis op dit adres. Met diverse onderbrekingen, o.a. wegens vakantie, is het nieuwe huis sinds vorige week te bewonderen op www.debeurs.com.

In diezelfde tijd volgde ik een kortlopende cursus met de naam Loopbaanimpuls en dat was precies waar ik op dat moment behoefte aan had. Nu is het niet zo dat ik een nieuwe loopbaan nodig heb, maar wel: Inspiratie en een nieuwe impuls op weg naar "mijn" specifieke werk, beter gezegd de verfijning daarin.

Door specifieke opdrachten, huiswerk, groepsactiviteiten en individuele gesprekken werd me duidelijk dat bepaalde werkzaamheden die ik zo'n jaar of 20 heb gedaan binnen mijn administratie en belastingadviespraktijk erg goed bij mij passen. Dan doel ik op het begeleiden van ondernemers bij hun onderneming op een breder vlak dan administratie of belastingadvies. Met het afscheid van mijn praktijk in 2002/2003 vervielen deze werkzaamheden ook voor het grootste deel. Om nu als www.coaching-voor-ondernemers.nl weer te mogen terugkeren als zelfstandig deel van mijn werk. Toen ik van enkele voormalige cliënten ervaringen ontving over dat deel van mijn werk, voelde dat als Thuiskomen..... bij mezelf, vooral ook door mijn kwaliteiten t.a.v. het coachen van ondernemers te ( h ) erkennen.

Waarmee zo duidelijk naar voren komt dat we onszelf niet kunnen kennen zonder anderen. Op talloze gebieden in het leven zijn het onze relaties van allerlei soort die ons vooruit helpen op onze reis naar zelfkennis en ont-wikkeling. Iets om al die relaties erg dankbaar voor te zijn.

Relational Presence

2008-06-26T14:01:00.008+02:00

Laten we het begrip "Relational Presence" (RP) eens onder de loep nemen. Even vrij vertaald kom ik op "Aanwezigheid in Relatie". Het gaat hierbij om het aanwezig zijn in het moment, in verbinding met jezelf én in verbinding met die ander. Relational Presence is feitelijk de basis van Speaking Circles. Natuurlijk zijn er meer elementen die Speaking Circles zo krachtig maken, maar alles begint bij RP: twee personen die elkaar in alle eenvoud en neutraliteit in de ogen kijken, met wat zich ook maar aandient in die verbinding. Dat kan in stilte, maar ook als de een aan het woord is en de ander beschikbaar is om vol aandacht te luisteren..... zonder te reageren of te onderbreken en dergelijke.

Een van de mogelijke gevolgen hiervan is dat de spreker zich gezien en gehoord kan voelen en tevens veelal tot rust kan komen in die aanwezigheid (RP).

Een prachtig voorbeeld hiervan kreeg ik onlangs toegestuurd door een cursist en wil ik graag met je delen:

".............. vanochtend stond er al een hijgende en zwetende hoogleraar met afwijzingsbrieven te zwaaien die ik toch echt NU moest verwerken. Tijdens zijn redevoering waarom het toch echt NU moest gebeuren heb ik hem heel rustig recht in zijn ogen aangekeken en zijn verhaal aangehoord. In plaats van het verhaal 3 keer vluchtig te herhalen zei hij nu al na de eerste keer (waarin het tempo met de zin langzamer werd): "ik geloof dat ik dit wel aan jou kan overlaten." Hij was gerustgesteld en ik ontspannen. Relational presence at work!"

Internet crisis(je)

2008-06-11T10:30:00.008+02:00

Hoewel ik al sinds 1983 met computers en sinds 1993 met het internet werk, blijf ik natuurlijk een leek op het gebied van programma's...... maar sinds maandagavond voel ik me iets minder leek. Al 'n flink aantal dagen ben ik bezig met het maken van een compleet nieuwe website, nee hij is nog niet af hoor. En die nieuwe website moet ook op een nieuwe plek komen, zeg maar een nieuw www-adres dus. Ofwel verhuizen van www.debeurs.org naar www.debeurs.com. Het probleem om bij zo'n verhuizing mijn populariteit bij Google, PageRank heet dat, niet te verliezen heb ik inmiddels opgelost. Ook is het de bedoeling én mogelijk dat (trouwe) bezoekers vrijwel niets merken van zo'n verhuizing.

Maar, er is meer. Op de nieuwe site zullen bepaalde pagina's niet meer bestaan of een andere naam hebben. Dan kan het gebeuren dat iemand ergens op het internet in mijn richting klikt..... en op een niet meer bestaande pagina uitkomt. Dan komt er meestal een foutmelding op het scherm, waar de bezoeker niets aan heeft.

Welnu, dát probleem probeerde ik afgelopen maandag-avond op te lossen. Door aan "het internet, google, etc" duidelijk te maken dat ik voor foutmeldingen van niet bestaande pagina's nu een "eigen pagina" in het leven had geroepen. Eentje die de argeloze bezoeker niet meer voor raadsels plaatst en waardoor hij toch op mijn website terecht komt.

Ik zal je niet vermoeien met de technische details, maar het kwam erop neer dat ik iets verkeerd deed waardoor op dat moment mijn hele (huidige) website niets meer deed. Hij was totaal uit de lucht, zoals dat wel genoemd wordt. Hoewel er in de lucht toch al niets te vinden is. Het heeft allemaal te maken met een vrijwel onzichtbaar bestandje met de dus ook onzichtbare naam "htaccess". Hoe verzint iemand zoiets, he.

Mijn vriendin was zo lief om naar kantoor te komen met een crisispakketje: glas water, flink stuk chocolade en, jawel, een sigaret...... hoewel ik op kantoor al lang niet meer rook. De jongens en meisjes van mijn geweldige hostingprovider, Alphamega Hosting dus, zijn alleen overdag bereikbaar, logisch. Dus was ik op mezelf aangewezen. Gelukkig ben ik alweer 'n paar jaartjes ouder geworden en ook iets wijzer op dit vlak. Dus de stress lag nog op zodanig niveau, dat ik toch helder kon denken :-) Een uur later was alles weer "in de lucht" én zelfs mét die eigen foutpagina getest en wel op de oude website.

Kijk maar, als je www.debeurs.org/speakin-circles.htm (een g te weinig) probeert te vinden kom je toch nog op 'n pagina terecht die iets zinvols zegt. En de oorzaak van de hele crisis: één spatie te weinig in 'n heel klein bijna onzichtbaar bestandje. De moraal van het verhaal: computers hebben iets gemeen met mensen, één letter minder maakt 'n enorm verschil. Probeer bij de bakker maar eens om 'n brood te vragen en laat daarbij de eerste letter weg. Hét grote verschil: de bakker zal waarschijnlijk toch vragen "wélk brood" je wilt.

In het middelpunt van de belangstelling.

2008-06-05T14:50:00.005+02:00

Vanmiddag met onze twee Siamezen naar de dierenarts. Ze waren weer toe aan hun jaarlijkse prikronde tegen kattenziekte en andere enge dingen. Mand op de behandeltafel en deurtje open. Bij de meest katten moet je ze dan uit hun mandje trekken. Zo niet deze aristocats, die niets liever willen dan "in het middelpunt van de belangstelling" staan. "Ha, nieuwe handen die me kunnen aaien en wat valt hier veel te ontdekken. Een schuifdeur die je makkelijk open kunt duwen." Als de dierenarts even de kamer uit gaat om de injecties te pakken, zitten ze haar na te staren tot ze weer terug komt. Laten zich gewillig onderzoeken, staan zelfs doodstil op de weegschaal. En weten nog te spinnen en kopjes te geven als de naald erin gaat, waarmee ze weer 'n jaar gevrijwaard zijn van enge ziektes. De meest katten rennen na zo'n behandeling weer snel hun mandje in. Maar Patty en Ranky kunnen er geen genoeg van krijgen...... en de dierenarts ook niet.

Zo zou 't voor ons allemaal mogen zijn: "in het middelpunt van de belangstelling" staan én er ook van genieten. Genieten van al die aandacht.

Apporteren

2008-05-29T11:31:00.007+02:00

Hij piept en kijkt me langdurig met zijn hondstrouwe ogen aan, alsof ie ook 'n Speaking Circle heeft gevolgd.
Ik zit op kantoor en hij is zijn balletje komen brengen. Of ik dat even de trap af wil gooien. Dat kan vanuit kantoor en dan knalt 't balletje, kaatsend door 't trappenhuis, naar de huiskamer. Hij sprint erachteraan, spoort 't balletje op, en komt er meteen weer mee naar boven. Dit gaat zo'n keer of 20-30 door tot ik 't redelijk zat begin te worden. Want telkens legt hij 't balletje naast m'n stoel, gaat liggen en laat van zich horen, kijkt me aan alsof ie wil zeggen "doe 't dan". Als ik dan 't balletje pak, springt ie al in de starthouding om de trap af te spurten. Toen híj 't kennelijk ook zat was, kwam ie zonder balletje naar boven en dook in z'n mandje, Patty, de macho en Siamees van geboorte.

Strijken....... en Flow

2008-05-26T10:41:00.007+02:00

Afgelopen vrijdag was ik toe aan een nieuwe strijkbout. De oude gaf na 13 jaar niet meer de automatische stoom, die het strijken juist zo makkelijk maakt. Gisteren was daar het grote moment: het eerste strijkwerk met de nieuwe strijkbout. Nadat ik jaren geleden heb leren strijken, herken ik nu de overeenkomst met bijvoorbeeld Speaking Circles. Tenslotte is alles vergelijkbaar met alles. Het begint met "aandacht", vol aandacht aanwezig zijn met wat je aan het doen bent. In het geval van strijken heeft dit wat mij betreft te maken met het juiste neerleggen van de broek of het overhemd. Zonder die aandacht, streek ik er juist kreukels bij in plaats van eruit. De volgende fase werd "gemak". Nadat ik had geleerd er aadacht aan te besteden werd strijken veel gemakkelijker. Inmiddels, als er voldoende strijkgoed ligt, ontstaat er zelfs ruimte om "flow" te ervaren....... zeker met de nieuwe strijkbout.

Bij Speaking Circles, en ongetwijfeld veel andere activiteiten, is het al niet anders. Het begint met aandacht, aandacht geven aan je publiek..... in het nu aanwezig zijn met je publiek. Daaruit volgt gemak, met gemak in het middelpunt van de belangstelling staan en je zegje doen. Naarmate je daarbij meer en meer gemak ervaart, kun je plotseling..... zomaar ineens flow ervaren. Je zit midden in je verhaal, hebt geen idee van de tijd...... en dan, totaal onverwacht, is je tijd om. Alsof het maar 30 seconden waren....... terwijl je nog heel lang door zou kunnen gaan. Wellicht dat een Speaking Circle de Luxe dan uitkomst biedt, want daar heb je voldoende tijd om wellicht je hele verhaal af te maken.

Probeer 't eens uit, als strijken juist niet je grootste hobby is. Zou het dan niet leuk zijn als je het "idee" hebt dat je na 30 seconden al klaar bent met de hele berg strijkgoed. :-)

Speaking Circles is als..... "je rijbewijs halen".

2008-05-13T14:32:00.003+02:00

Voordat je in Nederland met een auto de weg op mag, heb je een rijbewijs nodig. Je neemt rijles en in een veilige omgeving begin je voorzichtig met je eerste stappen op de openbare weg. In het begin heb je ongetwijfeld niet alles in de hand en kan de rijinstructeur gelukkig nog ingrijpen als je in de fout gaat. Na verloop van 'n aantal lessen doe je examen en mag je uiteindelijk zelfstandig de weg op. Dan begint 't pas echt, met vreemde situaties die je tijdens je rijles nog nooit hebt meegemaakt. Je krijgt te maken met aggresieve medeweggebruikers, sneeuw en ijs, nare vragen van de politie als je te snel hebt gereden, etc. etc.
Bij Speaking Circles is het al niet anders. In de echte wereld buiten Speaking Circles loop je tegen situaties aan die je nog niet eerder hebt meegemaakt..... en met de kracht die je bij Speaking Circles hebt opgedaan, ga je ermee om. Met vertrouwen in jezelf ga je ermee om, ook als 't eens 'n keer niet makkelijk is.

Dag van de arbeid

2008-05-07T12:32:00.006+02:00

Donderdag 1 mei 2008. Ik denk dat ik niet eerder zo hard gewerkt heb - fysiek dus - op een dag van de arbeid als op deze Hemelvaartdag. Ik had beloofd mijn dochter en schoonzoon te helpen bij het leggen van laminaat. Zij gaan nl. na ruim 5 jaar verkering samenwonen en hebben een prachtig appartement gescoord, zoals dat heet. Het ging om 3 kamers en we begonnen met de meest bewerkelijke. Hoe moeilijk kan 't zijn om laminaat te leggen, dacht ik nog in 't vooruit. Ik had nl. ook al 'n paar keer houten vloeren gelegd. Bovendien heette dit "klik-laminaat", dus met 'n paar klikjes zou 't erin moeten liggen, toch.

De eerste meter en 'n paar uur later was ik hersteld van dit ideaalbeeld. Het was hetzelfde klik-laminaat, maar daar hadden we inmiddels 'n andere naam voor gevonden. Die begint ook met een k, maar de overige 2 letters zal ik hier niet verklappen. Wel raakten we door deze tegenslag bijzonder op elkaar ingespeeld, mijn schoonzoon en ik. Misschien hielp 't ook dat we allebei 'n Vis zijn en redelijk stressbestendig.

Ook werden we creatiever bij het bevorderen van 't klikken. Zo nu en dan konden we zelfs echt "meters maken". Waardoor we dezelfde dag nog de moed hadden om aan kamer 2 te beginnen.... en die zelfs nog af te maken.

Kennelijk met een vooruitziende blik zou ik maandag 5 mei verder gaan met de laatste kamer. Gezien de zittende en staande staat van bewegen in mijn dagelijkse werk kon ik na 'n hele dag hurken, knielen, etc. niet meer voor of achteruit...... en waren 3 dagen pauze zeker geen overbodige luxe.

Moe en vol spierpijn, maar uiterst voldaan !!

Het leven is als een flipperkast

2008-05-07T12:20:00.005+02:00

In mei vorig jaar heb ik dit geschreven maar nooit gepubliceerd, dus nu is deze blog 'n leuke plek ervoor:

Kort geleden werd ik wakker met het beeld van een flipperkast, dat het leven voorstelde. Ik ben een van de balletjes, onzichtbaar in de bak onderin de flipperkast. Eenmaal afgeschoten ben ik direct gescheiden van alle andere balletjes, koud en alleen. Bovenaan in de flipperkast begint ’t eerst nog even rustig, maar als snel knal ik overal tegenaan. Elke botsing levert punten op. Hoe heftiger de botsing hoe hoger het aantal punten. Zelfs de botsingen tegen de grenzen van het speelveld, mijn wereld, leveren punten op. Naarmate het spel vordert gaat ’t er iets rustiger aan toe. En juist als ik in rustig vaarwater denk te komen, knal ik tegen de deurtjes bij de uitgang aan. Dan begint het hele spel van botsingen opnieuw, met nog meer punten tot gevolg.
Zo voel ik me in het leven nu en dan ook een speelbal. Bij elke botsing doe ik leerervaringen op, in de hoop die niet meer tegen te komen. En dat is een illusie gebleken. Juist als ik denk iets wel geleerd te hebben, knal ik tegen zo’n puntenmaker aan. Als ’n soort tentamen. Op zulke momenten denk ik weleens dat het leven niet eerlijk is. Of ik verwijt mezelf dat ik er weer eens ingetrapt ben, het niet heb zien aankomen. Dat alles, terwijl ik toch de duidelijke overtuiging heb dat wij alles in ons leven zelf creëren. Inclusief de soort botsingen.
De wereld buiten de kast kan ik niet zien, zoals wij mensen de wereld ook niet kunnen waarnemen zoals die werkelijk is. Het enige dat is zie van de wereld om me heen, is de betekenis die ik er zelf aan heb gegeven. Laat ’t nou precies die betekenis zijn, die bepaalt hoe ik me erbij voel.
Uiteindelijk, na wat omzwervingen, rol ik rustig het leven uit en kom ik weer terecht bij de andere vertrouwde ballen in de opvangbak. Een welverdiende rustpauze voordat ik aan een volgende reis begin.

Vergaderen

2008-04-28T19:40:00.005+02:00

Alweer 'n jaar of wat heb ik het idee dat vergaderen efficiënt moet kunnen. Zelf vergader ik niet zo veel, gelukkig overigens. Het toeval wil nu dat ik zo'n half jaar geleden werd benoemd tot voorzitter - met mijn instemming, hoor - van de gebruikers, inclusief mezelf, van een bedrijfsgebouw hier in Hoorn. Meer dan 7 jaar geleden, zeg maar voor mijn Speaking Circles tijd, zou ik met zo'n voorzittersschap niet hebben ingestemd, hoor. Veel te eng.

Enige tijd geleden was er de eerste vergadering, die ik zou gaan voorzitten. De agenda was uitgebreid en er stonden 'n paar mogelijk tijdrovende punten op. Een voorzittershamer had ik niet maar wel 'n klein klankschaaltje, dat een krachtig geluid kon produceren.

Aan het begin van de vergadering stelde ik nadrukkelijk voor dat slechts één persoon tegelijk aan het woord zou zijn. En zo geschiedde. Met slechts 'n enkele dreun tegen het klankschaaltje sloten we de vergadering ruim binnen de geplande tijd af...... tot tevredenheid van velen.

En voor mij was het goed om te ervaren dat mijn idee over efficiënt vergaderen praktisch uitvoerbaar was.

Geboorte

2008-03-13T10:21:00.009+01:00

Merkwaardig hoe snel het weer kan veranderen. Gisterenmiddag overwoog ik nog de cursusavond in Amsterdam af te gelasten vanwege de storm. Terwijl het in de vroege avond iets verbeterd was, moest ik omrijden omdat de snelweg was afgesloten. Er was een lege vrachtwagen gekanteld door de toch nog stevige wind. Daartegenover kon ik vanmorgen voor het eerst dit jaar in de achtertuin wakker worden in het voorjaarszonnetje, in volkomen windstilte.

Even uitblazen na de bevalling van een nieuw idee: Spreekuur OntwikkelingsBeurs. Ongeveer 9 maanden geleden ontstond het idee om een gratis spreekuur te lanceren op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Vervolgens was er kennelijk zoveel tijd nodig om het idee z'n vorm te laten krijgen. Gisteren was het zover en stond het voor 't eerst op m'n website. Het eerste spreekuur is op vrijdag 4 april 2008, de geboortedag van mijn overleden peettante. Aan de linker kant staat een linkje naar informatie over het spreekuur.

Verschillende andere ideeen zitten nog in de zwangerschapstijd en misschien is dat maar goed ook. Er is niet voldoende tijd om elk idee, dat in me opkomt, ook direct uit te voeren. Zo kunnen ze groeien voor hun daadwerkelijke geboorte.

Het is tevens kennelijk mijn weg om juist dát te doen wat het meeste bij mij past, op het kruispunt van mijn grootste plezier, mijn belangrijkste talenten en de behoefte in de wereld. Soms voelt dat kruispunt als een rotonde in die weg, waarop ik even 'n paar rondjes maak en dan weer verder ga. Ik ben bijzonder benieuwd wat er onderweg nog meer te beleven valt.

Cadeautjes

2008-02-19T13:57:00.009+01:00

Kennelijk was 't cadeautjesavond gisteren. Het was de laatste avond van de cursus Naar het Hart van de communicatie, die ik gaf in Alkmaar. Tijd om even stil te staan bij het einde van zo'n reis die ik samen met de cursisten heb mogen maken. Afscheid nemen en weer loslaten.
Tot mijn grote verrassing gingen enkele cursisten speechen, wat op zich al 'n cadeautje is aan het eind van zo'n cursus, die bol stond van spreken in het openbaar. Daarnaast werd ik verwend met verschillende flessen rode wijn, chocolade, bloemen, gedicht en 'n leuk rekenmachientje. De laatste avond stond aangekondigd in het teken van intuïtie. Hoe weten verschillende cursisten onafhankelijk van elkaar nu dat ik juist rode wijn drink en bijna geen witte?
Het zijn cadeautjes om mee te maken wat er gebeurt met mensen die de cursus volgen. De openheid, kwetsbaarheid, de moed om stukjes van jezelf te laten zien. Mooi om daarbij te mogen zijn. Een groot cadeau om te ontvangen. Dank je wel allemaal. Goed om hier even bij stil te staan, vooral omdat vanavond in Hoorn en morgen in Amsterdam de volgende cursus alweer van start gaat.

Aanwezigheid

2008-02-13T14:10:00.001+01:00

Na 15 jaar aanwezigheid op het Internet, ja ja, zet ik nu mijn eerste schreden op het pad van Blog. Natuurlijk is het nog even wennen en de naam "Blog" vind ik helemaal niets, maar die is nu al zover ingeburgerd..... niets meer aan te doen. Mijn Blog artikelen zullen voornamelijk gaan over "communicatie", in vrij brede zin: alle vormen van communicatie tussen mensen onderling, maar ook over de communicatie die we met onszelf voeren.
Tot zover op dit moment.